Baytar Hanım 1- Güriz

Kimsesizliğin soğuk rüzgârı içini oyduğunda, o kalbi geniş kadının varlığı bir sığınak gibiydi. Gülüşü, üşüyen ruhunu ısıtan güneş ışığına dönüşürken, bakışlarındaki cesaret, yılların biriktirdiği güvensizliği eritiverdi. Bir gelinciğin toprağa düşüşünü izler gibiydi âşık olmak; farkında olmadan sulayacaktı onu, gölgesinden bile sakınacaktı. "Gitmek hiç bu kadar ağır gelmemişti," diye geçirdi içinden İnci. Özgürlüğün peşinden koşarken, zincirlerini kendi elleriyle dövmüştü sanki. Boynuna takılan halkadan kurtulmak istemişti ya, sonunda aşkın esaretine düşeceğini nereden bilebilirdi? Belki de kalplerin özgürlüğe hasret çekerken esarete tutunacağını yaşayarak öğrenmeliydi. "Son dediğin bu muydu?" diye sordu içinden. "Sözünde dur sevgilim, bu son olsun.