Baykuşlar Gece Ağlar

Gece, yalnızlığın en derin soluğunu tuttuğu vakittir; sessizlik, içindeki fırtınaları duyurmak için bekler. Volkan Hacıoğlu’nun dizeleri, karanlığın kıyısında duran bir ruhun izlerini sürüyor. Kafeslerin ardında, zamanın yıprattığı duvarlar arasında, kaderin dikenli dallarına konmuş bir baykuş gibi öten sözcükler... Her satır, kaybolmuş bir şehrin alevleri gibi yanıp sönüyor: Truva’nın küllerinden yükselen hüzün, yıldızların gözyaşına dönüşen ışığı, rüzgârın fısıltısında unutulmuş denizci şarkıları. Karanlık ormanlarda yolunu kaybetmeyen, aşkın mağarasında doğan umutlar var bu şiirlerde. Geçmişle gelecek arasında kırılan aynanın parçaları, rintlerin kalender yüreklerinde yankılanıyor. Baykuşların ağlaması gibi, içimizdeki sessiz çığlık da geceye karışıyor. Hacıoğlu, sözcükleri ustaca ördüğü bu ince kitapta, yalnızlığın ve varoluşun ağırlığını taşıyan bir yolculuğa çağırıyor okuru.