Bay Prada Nasıl Öldürüldü?

Ege’nin tuzlu rüzgârıyla savrulan bir zihin, sayfaların arasında kaybolup gidiyor. Ne yazmak ne de yaşamak artık net değil; ikisi de birbirine karışmış, yalanla gerçeğin sınırları silinmiş. Yazar, kalemin ucunda debelenen kelimelerle boğuşurken, yaratmanın acı veren keyfini yaşıyor sanki. İpotekli kimlikler, aşka dair umutlar, dinlerin gölgesi, insanların ihanetleri... Hepsi birer diken gibi batıyor, ama o yine de yürümeye devam ediyor. Çalılıkların arasından kanayarak geçiyor, sonunda hasadın eşiğine varıyor. Sepetini dolduruyor, zihninde büyüttüğü o zehirli düşüncelerle. Tunç Kurt’un satırlarında Ege’nin sıcaklığı var, büyük kentin boğucu yalnızlığı var, bir yazarın kendi öyküsüne tutsak kalmış hali var. Babasının getirdiği helva kokusu, çocukluğun o saf bayram heyecanı var. Yaşlılığın gölgesinde unutulan anılar, akıldan geriye kalan kırıntılar var. En umutsuz anlarda bile yüzü güldüren bir mizah var..