Bay Bilinmeyen

Haziran 1987, öğlen saatlerinin sıcağında bir çığlık yükseldi. Saat tam on ikiyi gösterdiğinde, dünyaya gelişim o kadar gürültülü oldu ki, hemşirelerin şaşkın bakışları altında ilk tokat sesimle birlikte yankılandı. Ardından, hayatımın en önemli tanışmaları geldi: önce annem, sonra babam, peşinden kardeşlerim... Büyümek, keşfetmek demekti benim için. Oyuncaklarımı parçalarken, terlikleri arabaya, diş fırçasını uçağa dönüştürürken aslında dünyayı anlamaya çalışıyordum. Okul çantam sırtımda, beslenme kutum elimde başladığım yolculukta, Ali ata binerken, Işık sütünü yudumlarken ben hep geride kalmıştım sanki. Yıllar geçti, bıyıklarım terledi, merakım arttı. Hayatın karmaşasını, acımasızlığını gördüm. Sonra bir tutku kapladı içimi, öyle derin bir bağlanmaydı ki bu, adına tiyatro dedim. Şimdi anlatacaklarım var, hem de çok...