Batmayan Gün

Sözün gücü, onu kavrayabilenlerde gizlidir. Yağmur nasıl ki kuru odunu değil, canlı ağacı beslerse, anlamlı sözler de ancak yüreği açık olanlara ulaşır. Peki ya bu sözleri duyacak kulaklar, gerçekten var mı? Yoksa çoğu, sadece satırların üzerinden kayıp giden gözlerden mi ibaret? *Batmayan Gün*, insanın içindeki o taze, diri yanla kuru ve donuk olan arasındaki farkı sorgulatıyor. Kimimiz baharın ıslak toprağına kök salmış ağaçlar gibiyiz; kimimizse zamanla kuruyup odunlaşmış, anlamı yüzeyde bırakmış. Samiha Ayverdi’nin kaleminden dökülen bu roman, sözün özünü kavrayabilenlerle kavrayamayanlar arasındaki o ince çizgiyi gösteriyor. Yaşamın derinliklerine dalanlar için bir ayna, aceleyle geçip gidenler için ise yalnızca bir yansıma.