Batıni Siyah

Şiir, varoluşun başlangıcından beri bir yolculuk içinde seyr ediyor. Maddi ve dünyevi olanın yanı sıra soyut ve döngüsel bir yapıya sahip bu yolculuk, şiiri her iki kutbu da kapsayan bir meridyende yol alma yoluna sokuyor. Bu meridyende şiir, yalnız ve sürekli hareket halinde. Şair, şiirini yazarken ona eşlik etmek durumundadır, ancak aynı zamanda ötekine ulaşmaya çalışır. Herkes ve her şeyde ötekinin suretini gören şair, ona seslenir ve belki de bu şekilde, şiirin umutları arasında yer alan bu meçhul ötekiyle karşılaşma mümkün olabilir. Murat Saldıray, Bâtınî Siyah eserinde, bazı kederlerin matematiğini işleyerek, Haşim'in hüznü ile Verlaine'in melankolisini bir araya getirmeye çalışıyor. Ruhun karanlık Karnavalında seçilmiş ince hayallerle ayışığına karışan şarkılar, udun perdelerinde serhoş geziniyor.