Başkası

Rüzgâr usulca esiyordu o akşam. Kapı, yılların yüküyle inledi; üzerinde taşlar vardı bir zamanlar, sanki geçmişi mühürlemek ister gibi. Seyyal, onları tek tek sökmüştü, unutmak umuduyla. Ama ne boyarsan boya, izler silinmiyordu. Tıpkı yürekteki yaralar gibi; kabuk bağlasa da, acı orada duruyordu. Bu, bir aşkın ötesinde bir hikâyeydi. İki insanın, biten bir şeyin ardından, içlerinde taşıdıkları o narin, gururlu ruhların, farkında olmadan kanatlanıp karanlıktan uzak bir yerde, anılarda buluşmasıydı. Belki de gerçek kavuşma, aydınlıkta değil, hatıraların gölgesinde gizliydi. İnsan, geride bıraktığı izlerden başka nedir ki zaten? Sayfalar arasında kaybolurken, karakterlerle birlikte sarsılacak, zamanın ötesinde düşüncelere dalacaksınız. Kaybolmaktan korkmayın; bazen en derin gerçekler, en karanlık köşelerde saklıdır.