Başıma Dağlar Düştü

Dağların sonsuzluğuna inanmıştı bir zamanlar. Issız bir kale, güvenli bir liman sanmıştı onları. Oysa yanıldığını çok geçmeden anladı. Artık her yer bölünmüş, parçalanmıştı; yollar bile birilerine aitti. Derelerin, pınarların, düzlüklerin, yamaçların, çalılıkların her karışında bir sahip vardı. Çobanlar, bekçiler, oduncular, mantar toplayanlar... Hepsi birer gözcü gibiydi sanki. Dağların bu kadar dar, insanların bu denli yakın olabileceğini hiç düşünmemişti. Birinden saklanırken diğerine yakalanıyordu sürekli. Yabancılığı hemen fark ediliyor, kuşkulu bakışlarla süzülüyordu. Güneş altında kürklü bir palto giymiş, sakalı uzamış, ürkek bir adamdan kim şüphelenmezdi ki? Her adımda bir engel, her gölgede bir tehdit vardı artık.