Başıbozuk Sevdalar

Şiir, aşkı bir ömür değil, bir ömür boyu süren bir sancı olarak yaşıyor. Acılarını içine gömmek, zehirli sözcükleri yutmak onun için bir alışkanlık haline gelmiş. "Suç bende" diye fısıldarken, yüreğindeki fırtınaları bastırmaya çalışıyor. Yanında, seçilmiş bir kardeş gibi duran Eda var; dostluğu zorunlu değil, gönülden. Hayatına dokunan üç erkek ise ona farklı yüzleriyle yaklaşıyor: Ezel, onu tüm şiirlerden güzel bulduğunu söylerken; Baran, aşkın mantıksızlığını savunuyor. Recep ise "Seni herkesten kıskanıyorum" ile "Nereden sevdim o zalim kadını" arasında bocalıyor. Şiir’in ruhuysa karmakarışık; renkler solmuş, siyah beyaza razı, yüreği dağılacak kadar hassas, zihni allak bullak. Acıyla yoğrulmuş bir hikâye, aşkın ve yalnızlığın sınırlarında gezinirken...