Barışta Elverişsiz

Toprağın altından süzülen kan gibi, her adımda bir iz bırakıyor hayat. Yakınlık denen şey, mayalanmayan bir hamur misali, dudaklarında kuruyup kalıyor. Yaşadıkların, yarım kalmış bir şarkının nağmeleri gibi, mosmor bir leke olarak dudaklarına sinmiş. Koştuğun her yerde seni bekleyen, eksik bir şeyler var sanki; soğuk bir morgun gölgesi, ürperttiğin an geçip gidiyor yanından. Ölsen bile, dudaklarında kan izi, bir el okşayacak seni – milliyetin gölgesinde, şarklı bir dokunuşla. Hayat, şarap gibi içilip bitirilen, ama dibinde tortusu kalan bir kadeh sanki.