Bana Şahdamarımı Getir

Cennetin ırmakları öfkeyle taşar bu dizelerde. Kanat çırpan kuşların tüylerinden süzülen yağmur, hüzünle yoğrulmuş bir uyanışı müjdeler. Yelesinde öfkenin kızıl izlerini taşıyan Doru atlar, mahmuzların dokunuşuyla esenlik diyarından fırlar. Ölümlerin üzerine tütsü serpilirken, hüznün gizemli gücü sessizce yükselir. Bir çağrıdır bu: "Bana şahdamarımı getir..." Sözcükler, damarlarında dolaşan kanın sesini duyurur gibi, keskin ve derin. Gökhan Serter'in kaleminden dökülen her satır, acının ve arzunun kesiştiği o ince çizgide dans eder. Kısa ama yoğun bir yolculuğa hazır mısınız?