Bana Öyle Tuhaf Bakma

Farklılık, bazen sadece bir bakış açısının ürünü olabilir. Kimine göre sıradan olan, bir başkasına tuhaf gelebilir; kimine göre derinlik, ötekine yabancılık. Fulya Bayraktar’ın öyküleri, bu ince çizgiyi mercek altına alıyor. "Tuhaf" dediğimiz şey, aslında çoğu zaman kendi önyargılarımızın yansıması değil midir? Belki de tuhaflık, sadece anlaşılmamışlığın adıdır. Bayraktar, günlük hayatın içinde kaybolan küçük isyanları, sessiz itirazları ve görünmez kalan farklılıkları ustaca işliyor. Öykülerinde, sıradan insanların ufacık sapmaları bile onları "başka" kılmaya yetiyor. Oysa bu "başkalık", aslında bir özgürleşme arzusu, bir derinlik arayışı olabilir. Yazar, tuhaflığı bir ötekileştirme aracı olmaktan çıkarıp, empatiye açılan bir kapıya dönüştürüyor. Her öykü, "Neden tuhaf olsun ki?" sorusunu fısıldıyor adeta. Çünkü tuhaflık da bir coğrafya, bir yaşam biçimi – ve belki de en insani olanı.