Bana Kuşlar Söyledi

Çocukluğun o keskin kokusu, bazen tek bir anıda saklı kalır: bir yaz öğlesi, annenin elinden düşen bardak, sokakta kaybolan top... Yekta Kopan’ın öykülerinde bu anlar, yaralı dizlere sürülen tentürdiyot gibi can yakar ama aynı zamanda üflenmeyi bekleyen bir umut taşır. Çocuklar, yetişkinlerin gri dünyasına sığmayan, hayatı taptaze gözlerle didikleyen kahramanlardır burada. Bazıları gerçekle düş arasında sallanır, bazıları distopyanın gölgesinde oyun oynar, kimiyse ceplerinde cesaretiyle gezinir. Kopan, acıyı mizahla, ironiyi yaşam sevinciyle harmanlar; her satırda, dans etmenin bile mümkün olduğu bir dünyaya çağırır okuru. Çocukların gözünden bakınca, umut hâlâ oradadır – yaralı ama dimdik.