Bana İsmail Deyin

Sessizlik, her şeyin başladığı ve bittiği yerde duruyor. Yavuz Ekinci’nin *Bana İsmail Deyin* adlı öykü kitabı da bu derin sessizlikten doğan sorularla örülü: Kim kime ne yaptı, neden, nasıl? Suçun gölgesinde kalanlar, cezanın ağırlığı altında ezilenler, unutulmuş hikâyelerin izinde kaybolanlar... Birbirine dolanan öyküler, geçmişin izlerini bugüne taşıyarak gelenekle modernin, efsanelerle gerçeklerin arasında köprüler kuruyor. Yunus Nadi Ödülü’ne layık görülen bu ince ama yoğun kitap, yazarın sonraki eserlerine de kapı aralıyor. Uzak bir geçmişte, karanlık bir kulede saklanan sessizlik, toprağın ve suyun kutsallığıyla sarılı bir dünyayı anlatıyor. İnsanlar doğanın değerini biliyor, rüzgârın taşıdığı kokularla yaşıyordu. Ekinci, o günlerden kalma bir anı zihninde canlandırmak için günlerce uykusuz kalmış; bu çaba, öykülerine sinen derinliği açıklıyor. Sözün sessizlikten doğup yine sessizliğe karıştığı bu.