Bakır Tebessüm

Çocukluğunun sessizliğini kırmak için artık vakit geldi. Yıllardır sakladıkların, yüreğine gömdüklerin bir bir dökülsün dudaklarından. Kimse seni susturamaz, korkutamaz artık; o kırılmaz sanılan sopalar çoktan toza dönüştü, zalim eller çürüdü gitti. Gözlerinde hâlâ o bakır rengi parıltı var, ama bu kez acıyla değil, sözcüklerle ışıldasın istiyorsun. Ağlamak yerine anlat; o unutulmaz hikâyeleri, içindeki sevgiyi, gizli kalan öfkeleri, yarım kalan haykırışları. Her sızlanışın, her ince derdin, her burukluğun benim için değerli. Seni dinlemeye hazırım, geç kalmadım umarım. Neden hâlâ suskun kalıyorsun? Şimdi konuşma sırası sende.