Bak Hala Çok Güzelsin

Onur Caymaz’ın satırları, kaybın ve özlemin ince bir sızı gibi aktığı anlara dönüşüyor. Bir zamanlar paylaşılan sofraların, kokulu bahçelerin, çocuksu kahkahaların gölgesinde dolaşan bu şiirler, sevilenin yokluğunu bir türlü kabullenemeyen bir yüreğin fısıldayışı gibi. Kereviz kokulu anılar, naneli rüzgârlar, sabaha karşı buzlu camlardan süzülen ay ışığı... Hepsi, bir arada olmanın hayaliyle yanıp tutuşan bir bekleyişin parçaları. Her dize, geçmişin sıcaklığına uzanırken, şimdinin soğuk gerçekliğiyle yüzleşiyor. Yalnızlık, bazen bir bardak çayın buğusunda, bazen de kuru bir gülün yapraklarında gizli. Caymaz, bu kırılganlığı öyle bir dille anlatıyor ki, okurken içindeki o boşluğu hissetmemek imkânsız. Kısa ama derin, sade ama etkileyici bir yolculuk bu; kaybın, özlemin ve belki de yeniden buluşmanın umuduyla.