Bahçe Evi

Portakal ağaçlarının mis kokusu eşliğinde, bir bahçe evinin gölgesinde yazılmış bu novella, okurunu zamanın durduğu bir anın içine çekiyor. Alper Sadıç, *Bahçe Evi*’nde baba sevgisinin derin izlerini, kaybın acı tatlı hüznünü öyle bir anlatıyor ki, sayfalar arasında dolaşırken sanki kendi geçmişinizden bir parça buluyorsunuz. Bazen yüreğiniz burkuluyor, bazen de dudaklarınızda beliren bir gülümsemeyle anılara dalıyorsunuz. Taşların, toprağın, ağaçların arasında saklı hatıralar, okurken sizi de o evin avlusuna, babanızın yanına götürüyor. Kitabı kapattığınızda, belki eliniz babınızın elini arıyor, belki de annenizin duasını özlüyorsunuz. Sadıç’ın sıcacık dili, özlemin ve sevginin nasıl da iç içe geçtiğini gösteriyor; tıpkı dalından koparılmış bir incirin tadında olduğu gibi.