Bağırmayan Anneler

Çocukluğumuzda çoğumuzun yaşadığı bir gerçek vardı: annelerin bağırması, babaların tokadı, "eğitim" adı altında gelen acı. O günlerde dayak, sevginin bir parçası gibi görülürdü; "kızını dövmeyen dizini döver" sözü, neredeyse kutsal bir öğüt gibi dillerde dolaşırdı. Peki ya yıllar sonra, o anlara dönüp baktığımızda ne kalıyor geriye? Söylenen sözlerin, atılan tokatların verdiği ders mi, yoksa sadece içimizde kalan buruk bir iz mi? Bu kitap, tam da o izleri silmek isteyen annelere, babalara sesleniyor. Çocuklarımızın hafızasında "seni seviyorum" demek yerine "seni dövüyorum"un yer etmesine izin vermeyelim diye yazıldı. Geçmişin acımasız "eğitim" anlayışının, aslında ne kadar boş olduğunu gösteriyor. Çünkü sevgi, asla can yakarak öğretilmez. Yıllar sonra çocuklarımızın gözlerinde yaş değil, güven görmek istiyorsak, bu kitabın sayfalarında bir başlangıç bulabiliriz.