Bademlerden Sayma Beni

Badem ağacının gölgesinde geçmişle hesaplaşan bir adamın iç monologları, zaman zaman öyküye, zaman zaman da düşünce parçalarına dönüşüyor. Ağaç, ona sadece kendi haklılığını dayatan anıları fısıldıyor; çamların, ıhlamurların, cevizlerin sesini bastıran bir inatla. "Bizim Tanrımız yanımızda," diyor badem, tok ve kesin bir sesle. "İnanç, her şeyi affettirir." Adam, bu umursamazlığa öfkeleniyor, ama öfkesinin ardında yatanı fark ediyor: Bademler, kendi doğrularının dışında hiçbir şeyi görmüyor. Ellerini gövdeden çekerken, Celan’ın ırmağı gibi dalgın yürüyor. Bir ricası var sadece: Ne acısından ne de tatlısından, lütfen, onu bademlerden saymasınlar.