Badem Dalına Asılı Bebekler

Küçük bir derenin kenarında durup soğuk suyun yüzünü yıkadığı an, içindeki ağırlığın biraz olsun hafiflediğini hissetti. Yıllardır taşıdığı o yalnızlık duygusu, artık omuzlarına çökmüyordu. Çünkü biliyordu ki, yanında duran biri vardı – kanı kanından, eti etinden. Haksızlığa uğradığında sesini duyuracak, gurbet yollarında yalnız bırakmayacak, kederini paylaşacak biri. Yürüyüşü değişmişti; adımları daha sağlam, bakışları daha berraktı. Ormanın derinliklerinden geçerken, rüzgârın uğultusu bile ona eşlik ediyordu sanki. Barakaya döndüğünde, gözlerindeki ışıltıyı fark eden Magdalena’nın yüzünde beliren gülümseme, her şeyi anlatmaya yetmişti. "Mutlu musun?" diye sordu kadın. Cevabı basitti: "Evet." Artık yalnız değildi.