Babasının Süsü Hz. Zeyneb

Hz. Zeyneb, Peygamber Efendimizin ilk göz ağrısı, sevgili kızıydı. O, nur içinde büyüyen bir çiçek gibi, en yüce anne ve babanın gölgesinde, vahyin huzur veren ikliminde serpildi. Gençlik çağına adım attığında, annesinin davetiyle İslam’ın ilk müminlerinden biri olma onurunu yaşadı. Mekke’nin acımasız müşrikleri, zulüm ve baskılarını artırdıkça o, imanından aldığı güçle dimdik ayakta kaldı. Babasına destek olmak için müşriklerin karşısına cesaretle çıkarken, inancından asla ödün vermedi. Zorlu imtihanlar onu bekliyordu: işkenceler, acılar, hatta karnındaki yavrusunun kaybı... Yine de imanı sarsılmadı. Alemlerin Efendisi, onun bu fedakârlığını "En değerli kızımdır, benim için yaralandı" sözleriyle taçlandırdı. Eşine olan sevgisi derindi, ama bu sevgi onu inanç yolundan alıkoymadı. İki sevgi arasında kalmıştı: biri kalbine, diğeri imanına aitti. İkisini de kaybetmedi, sabrı ve aklıyla her ikisini de.