Babası Yarası Olanlar

Acı her zaman gözyaşlarıyla gelmez. Bazen sessizce sokulur insanın içine, görünmeden büyür, fark edilmeden kemirir ruhu. Bir cenazede hıçkırıklar yükselirken, kimileri sadece boşluğa bakar; çünkü keder bazen dilsizdir. Dışarıya vurulamayan, paylaşılamayan bir yük gibi taşınır yıllarca. Ne olduğunu anlamadan, bir anda kendini uçurumun kenarında bulursun. "Neden ben?" diye sorarsın durmadan, ama cevap yoktur. Oysa acının da bir sesi olmalı, değil mi? Belki de yoktur. Belki de asıl güç, onu içine gömüp ayakta kalabilmektir. Öldürmeyen acı, zamanla bir zırh olur; artık hiçbir şey seni eskisi kadar yaralayamaz. Çünkü en derin yaranın ardından, geriye kalan sadece dayanıklılıktır.