Babamın Yalnızlığı

George Washington Crosby, ölümün eşiğinde yatağında yatarken, etrafındaki dünya yavaş yavaş dağılmaya başlar. Duvarsız odalar, sallanan pencereler, dökülen sıvalar... Zihni, geçmişin enkazıyla dolup taşarken, bir ömrün izleri gözlerinin önünde canlanır: Sararmış gazete parçaları, kırık saatlerin dişlileri, eski bir ceket, pas tutmuş aletler... Karanlık, üzerine örtülen bir kefen gibi çökerken, yıldızlar bile gökyüzünden dökülür sanki. *Babamın Yalnızlığı*, Crosby’nin son sekiz gününü anlatırken, onun epilepsi hastası babasıyla kuramadığı bağı, zamanın akışında eriyen anılarını ve gerçekliğin sınırlarında gezinen hafızasını keşfe çıkarır. Yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide, belleğin hükmettiği bir dünyanın ürkütücü ama bir o kadar da etkileyici portresini çizer. New England’ın sessizliğinde geçen bu baba-oğul hikâyesi, ölümlülüğe ve varoluşa dair derin sorular sordurur; hüznün ve umudun iç içe geçtiği,.