Babamın Yalanları

Adana’nın yakıcı yaz sıcağında, ilk kez el sıkıştığımız günü hatırlıyorum Rıza Akın’la. O an, yıllar sürecek bir yolculuğun ve içten bir bağın başlangıcı olacağını tahmin etmemiştim. Dışarıdan sakin görünen bu adamın, içinde uçsuz bucaksız bir çocukluk dünyası sakladığını sonradan keşfettim. Onun anlatılarıyla, yılanların büyülü dünyasına adım attım, genç garsonların gizlediği tabancaların gölgesinde dolaştım, kahkahalarla çınlayan akraba sofralarında yerimi aldım. Kaybolmuş madalyaların peşinde koştum, geri dönüşü olmayan rüyaların içinde kayboldum ve hayatın karmaşasında, çocukluğun o sımsıcak evine sığındım. Her satırında, yaşamın hem neşeli hem de hüzünlü yüzüyle yeniden karşılaştım; çünkü biliyordum ki, asıl yuvamız hep o geçmişte saklı.