Babamın Şarkısı

Çocukluğun o yabani özgürlüğünde, her şey bir oyun alanıdır: Vosvosun arkası orman, otların arası saray, lastik ayakkabılar prensliğin simgesi. İsmail Özen, bu masalsı anların içinden geçerken, aslında çok daha derin bir sorunun peşine düşüyor. Her satırda, her karakterde, her sessizlikte yankılanan o soru: İnsan neye tutunarak yaşar? Tolstoy’un gölgesi belki, ama Özen’in kaleminden dökülenler bambaşka bir iklime ait. Sade görünen anlatının altında, sarsılmaz bir kararlılıkla ilerleyen bir yolculuk var. Çikolata kutularının kokusu, beyaz çorapların hoplaması, delik ayakkabıların utancı – hepsi, yaşamın küçük ama sarsıcı gerçeklerini taşıyan imgeler. Yazar, gösterişten uzak, ama derinliğiyle sarsan bir dille, okuru da bu yolculuğa davet ediyor. Cevaplar değil, soruların izini sürmek; belki de hikâyenin asıl büyüsü bu.