Babamın Kepi

Dünya, taşıyamadığı yükün altında ezilip aniden solduğunda, ardında ne bir yas tutan kaldı ne de gömülecek bir cenaze. Çürümeye yüz tutmuş bu dev beden, kokusuyla her yanı sararken, insanlar maskelerini daha da sıkılaştırdı. Şehvetin doruklarda gezindiği bir çağda, aşkın gücüne sığınmak ne kadar mümkün? Göz göze gelmenin, bir gülümsemenin nasıl da gerçek bir uyanışa dönüştüğünü bilen var mı? Kalbe yerleşen kara taşın ağırlığı, sevgisizliğin açtığı boşlukla nasıl da katlanılmaz hale geliyor. Elektronik dünyanın yaşlanan amcaları, beyinlerimizin üzerinde didinmekten yoruldukça dişleri dökülüyor. Bilge maskesi takan cahillerle didişmekten yıpranan bu sistem, bir gün ihtiyar bir dede gibi kalbini durduracak. Hırsızların çoğu, aslında kalplerinden ölüyor. Parasızlık değil, sevgisizlik insanı yoksullaştırıyor. Peki, bu yeni dünyaya ayak uydururken kaybettiklerimizin farkında mıyız?