Babamı Özlüyorum

Bir çocuk, gökyüzündeki tüm yıldızları tek tek sayar ama babasının sesini duyamaz. Özlem, küçük yüreklere bazen kocaman gelir; bir bakış, bir dokunuş, bir gülümsemeyle hafifler. Bu hikâye, o duygunun en saf halini anlatıyor. Çocukların dünyasında her şey daha berrak, daha yoğundur: sevinçler çabuk gelir, kırgınlıklar çabuk unutulur. Ama özlem, bazen sessizce büyür içlerinde. Kitap, bir çocuğun gözünden özlemin nasıl bir şey olduğunu gösteriyor. Onun neyi, neden özlediğini anlamak için, onun penceresinden bakmak gerek. Acaba küçük kahramanımız, babasının yokluğunu nasıl dolduruyor? Özlem, bazen bir oyunla, bazen bir hayalle geçiştirilir mi? Bu masalsı anlatı, duyguların en naif haliyle buluşmanızı sağlayacak.