Babam İntihar Etmemişti

Özge Kılıçoğlu'nun kaleminden dökülen bu ince ama derinlikli roman, geçmişin gölgelerinde dolaşırken okuru da peşinden sürüklüyor. Anılar, sanki kilisenin duvarlarındaki el izleri gibi belirginleşiyor; yazar, büyük yollar yerine arka sokaklarda gezmeyi seçerek hikâyenin gizli dokularına nüfuz ediyor. Evrenin uçsuz bucaksız boşluğu, insanın içine çöken yalnızlıkla birleşirken, duvarlar hem sınır hem de geçit haline geliyor. Kılıçoğlu, okuru doğrudan olayların içine çekiyor; ne anlattığını değil, nasıl hissettirdiğini önemsiyor. Geçmişin yükü, çocukluk anılarının sıkıştığı bir dolabın karanlığında, yetişkinliğin umutsuzluğuyla buluşuyor. Baba figürü bir kez yitirilmiş, anne ise şarap ve şiirle avutulmaya çalışılmış. Bu kitap, kolay okumalar bekleyenleri değil, karanlıkta da ışık arayanları davet ediyor.