Babalar da Ağlar

Babalar, evin sessiz bekçileridir aslında. Gölgeleri gibi görünmez olurlar çoğu zaman; varlıkları ancak yokluklarıyla hissedilir. Bir babanın yüreğine açılan kapı, çoğu kez kilitli kalır. Oysa o kapının ardında, yılların izini taşıyan alnındaki çizgiler gibi, söylenmemiş sözler, bastırılmış duygular saklıdır. Onlar, hem korkulan hem de sığınılan limandır; hem ürkütücü bir gölge hem de canımız yandığında koşacağımız kucaktır. Bir baba, belki de ancak kaybedildiğinde anlaşılır. Özellikle kızları, onun adını fısıldar uykularında; sesi soluğu kesildiğinde, yerden kaldıracak eli yoktur artık. Yaşamın ağırlığı altında bükülen boynumuzda, bir avuç gözyaşı kalır geriye. Mezara düşen damlalar, "Baba, ölmek ne kadar uzak..." diye haykırır geçmişe. Babaların ağlamadığı sanılır, oysa onların gözyaşları da sessizce akar içlerinde. Unutulmaz ki, babalar da ağlar.