Babalar da Ağlar

Bazıları sanır ki gözyaşı yalnızca annelere mahsustur. Acının, çaresizliğin, isyanın sesi hep onlardan yükselir zannedilir. Oysa babaların da kendi sessiz fırtınaları vardır. Onların gözyaşları, damarlarında saklı bir yangın gibi içten içe kavurur. Bir yanardağın lavları misali, yüreğinden taşan acı her şeyi eritir. Ne dağlar dayanır bu ateşe, ne taşlar. Dışarıdan bakınca dimdik dururlar, kimse anlamaz içlerindeki koru. Ama o ateş, bir kez tutuştu mu, her şeyi küle çevirir. Babaların gözyaşları, sessiz ama yıkıcıdır. Onlar da ağlar; hem de nasıl...