Azrail`in Gözyaşları

Toz dumanın ardında, yıkıntıların arasında bir el uzanıyordu. Afra, annesinin parmaklarını kavradığında yüreği duracak gibi oldu. Küçük kardeşi Cudi, kucağında sessizce bekliyordu. Seslendi, ama cevap yoktu. Gözleri, dağılmış bedenin parçalarını ararken, boğazından kopan çığlık gökyüzünü deldi. Karanlık çökmüştü sanki, hem dışarıda hem içinde. Tutunduğu el, artık bir bedene bağlı değildi. Betonların altında kalan kolları, bacakları, başı... Afra, dizlerinin üzerine çökerken, Cudi’ye sıkıca sarıldı. Kardeşinin korkusu bile onun yanında solup gidiyordu. Gözlerinden dökülen yaşlar, kurumuş toprağa düşer gibiydi. Yorgunluk, açlık ve acı bedenini ele geçirmişti. Gözleri buğulandı, yavaşça kapandı. Sanki o an, her şeyin sonuydu.