Azrail'in Gözyaşları

Halep’in dumanlı Şubat göğünde başlayan bu hikâye, bir yıl sonra Türkiye’nin güneyindeki bir köyde son buluyor. Gerçek olaylardan esinlenen roman, savaşın acımasız yüzünü küçük bir kızın gözünden anlatıyor. Afra, yıkılan evinin enkazında annesinin kopmuş elini tutarken, dünyası bir anda kararıverir. Kucağında sessizleşen kardeşi Cudi’yle birlikte, beton yığınlarının altında kalan umut kırıntıları arasında çaresizce bekler. Gözyaşları tükenmiş, sesi kısılmış, bedeni bitkin düşmüştür; ama içindeki feryat, gökyüzüne kadar yükselir. Acının soğuk kollarında kaybolurken, son bir damla yaş, yorgun gözlerinden süzülür. Savaşın gölgesinde kalan masumiyetin hikâyesi, unutulmaz bir çığlık olarak kalır.