Azada Yürüyüş

Mahmut, secdede huşu içindeyken sırtına inen dipçik darbesiyle sarsıldı. Hızla doğrularak saldırgan Kızıl Ordu askerinin yüzüne yönelen ikinci vuruşu savuşturdu. Soğukkanlılığını yitirmeden rakibinin karnına sert bir tekme indirdi; asker acıyla yere yığıldı. Göz ucuyla Gökhan’ın bıraktığı yöne baktığında, koşarak yaklaşan bir başka askeri fark etti. Aralarında on metreden az mesafe vardı. Gökhan’ı görür görmez rahatlayan Mahmut, yeni tehdidi omzundan kavrayıp tek yumrukta yere serdi. Tüfeği kaparak namluyu ikisinin üzerine doğrulttu. Sesindeki öfke, tehditten çok bir yargı gibiydi: “Kahramanlığınız, savunmasız bir insanın ibadetine saldırınca ortaya çıkıyor demek.” Yerdeki asker, sersemlemiş halde doğrulmaya çalışırken küfürler savuruyordu. Mahmut, silahının gölgesinde ağır adımlarla yaklaştı, eğilip yerdekine dik dik baktı. “Dua ederken birinin size aynı şeyi yapsaydı, siz ne yapardınız?” diye sordu..