Az Kalan Gölge

Osman’ın hayatı, adeta bir düşten düşe sürükleniş gibi geçti. Önce memleketinde, sonra dünyanın dört bir yanında attığı her adımda, yaşamın ağırlığına rağmen ayakta kalmaya çalıştı. Okudu, askerliğini yaptı, darbelerin gölgesinde büyüdü; rüyalarla, gerçeklerle boğuştu. Okyanusları aştı, parklarda uyudu, yollarda yürüdü—biz de onunla birlikte. Etrafında dönen pervaneleri fark etmedi belki, ama o hiç durmadı. Ta ki bir gün, kendine dönüp kendiyle hesaplaşana dek. "Gönlün genişti senin," dedi kendi kendine, "uçmak, özgürleşmek, kaçmak istedin." Ve belki de ilk kez, gerçekten dinledi.