Ayrılığın Rengi Hüzün

Orhan Aras’ın satırlarında yalnızlık, bir gölge gibi peşinizden gelir; ne kaçabilirsiniz ondan ne de tam anlamıyla sarılabilirsiniz. Kahramanı, düşleriyle ölümün, özlemiyle sevdanın arasında sıkışıp kalmış gibidir; kalabalıkların içinde bile tek başınadır, adeta tek kurşunluk bir barutu vardır ve onu yalnızca bir kez, birine ateşlemeye hazırdır. Yalnızlık onu yalnız bırakmaz, göçmen duygularıyla birlikte ansızın basar; kimi zaman bulutlara asılı bir çadırın altında, kimi zaman sarp bir dağın doruğunda bulur kendini. Ormanların derinliklerine sığınır, ağaçların koyu yeşiline karışır, gözlerine dolan o renkle yavaşça solup gider. Hasan Kayıhan’ın dediği gibi, ne okumak gerektiğini bilemeyenler için Orhan Aras iyi bir başlangıçtır. İlk cümlesi zaten her şeyi anlatır: “Şimdi sen güzelce sabret!” Türkçenin o duru, berrak akışını cümlelerinde bulursunuz; okudukça yüreğinizdeki ağırlıklar hafifler, kederler.