Ayrılan Kalpler

Gecenin sessizliği Hilye’nin odasını sarmıştı. Yatağında uzanmış, dışarıdan gelen şarkı sözlerini dinlerken yüreği burkuldu. Adamın sesi, tıpkı bir mızrap gibi, içindeki her şeyi titreten bir duyguyla doluydu: *"Nikahına beni de çağır sevgilim..."* Sözler, geçmişin acı tatlı anılarını peş peşe getirdi. Yavaşça yüzünü yastığa çevirdi, akasya ağacının kokusu zihninde canlandı. Hasret, bir hançer gibi saplanmıştı kalbine; ne çekmek kolaydı ne de unutmak. Gözlerinden süzülen yaşlarla birlikte hıçkırıkları da boğazına düğümlendi. Dışarıdaki şarkı bitmişti ama içindeki fırtına dinmek bilmiyordu.