Ayrıkotu

Halil Coşkun’un *Ayrıkotu*, modern insanın körleşmiş varoluşunu acımasız bir benzetmeyle gözler önüne seriyor. Toplum, farkında olmadan otlayan bir sürüye dönüşmüş; yönetenlerin sessizliği altında çakalların, sırtlanların kuşatması başladığında bile hâlâ gündelik hayata dalmış, rekabetin peşinde. Derken krizler, yokluklar, terör dalgaları her yanı sarıyor. İnsanlar panikle kaçışırken, gerçek düşmanların kim olduğu sorusu cevapsız kalıyor. Merkez Bankası’nın yağmalanması, fabrikaların kapanması, işsizliğin pençesindeki sokaklar… Aynı oyun defalarca sahneleniyor, her seferinde aynı sonuçla. Bir kış akşamı, eski bir aşk filminin ardından sinemadan çıkan iki kişi, bulvar boyunca yürürken hikâyenin klişe sonuna takılıyorlar. Kadın, "Ben olsam böyle bitirmezdim," diyor. "Birbirine asla kavuşamayacak iki insanın öyküsünü anlatırdım." Belki de bu roman da tam olarak bunu yapıyor: Kavuşmanın imkânsız olduğu bir.