Ayrıkotu

Dağın eteklerinden süzülen sis, vadinin nefesini kesmiş gibiydi. Her adım, taşların altında ezilen ayrık otları misali, insanın yükünü daha da ağırlaştırıyordu. Rüzgâr yoktu; yalnızca sessizlik ve ağaçların gölgeleri arasında sıkışan bir zaman vardı. Deniz Tarsus’un öyküleri, bu durgunluğun içinden fışkırıyor: hayali bir coğrafyada kaybolmuş insanlar, yabanıl hayvanlar, doğanın kendi yasalarıyla hareket eden ritmi. Acıyı, yokluğu ve gerçeküstü olanı, yumuşatmadan, süslemeden anlatıyor. Sözcükler, toprağın altından fışkıran kökler gibi, okurun zihnine sızıyor. Tarsus, dilin sınırlarını zorlayarak, görmeye alıştığımız dünyayı başka bir gözle yeniden kuruyor. Her öykü, bir vadinin derinliklerine açılan kapı gibi; içine girdiğinizde, neyle karşılaşacağınızı bilemiyorsunuz.