Aynı Yerdeyim

Yaşamın akışında bazen baharın tazeliğiyle coşar, bazen de sonbaharın hüzünlü yaprakları gibi savruluruz. Aradaki o ince çizgi, bir nefes kadar kısadır belki, ama yüreğimizde bıraktığı iz derindir. Acının gölgesi uzun sürer; sevincin ışığı ise anlık parlar, çabuk solar. Oysa her ikisi de ruhumuzu şekillendirir, bizi biz yapan izler bırakır. Şiirler de bu yüzden hep o kırılgan anlardan doğar: özlemden, ayrılıktan, gözyaşından. Ama unutmamak gerek, dengeyi korumak hayatın yükünü hafifletir. Sevgi, saygı, merhamet... Bunlar ruhun gıdasıdır; onları beslemek, korumak, paylaşmak gerek. Kısa ömrümüzde birbirimizi yormadan, sevgiyle yürümek, aynı yerde, aynı dinginlikte buluşmak mümkün. Acıyı da sevinci de kucaklayarak, ama ikisi arasında kaybolmadan...