Aynı

Murat Özel, şiirin dönüştürücü gücüne inanmasa satırlarını kâğıda dökmezdi belki de. "Aynı", sorgulayan bir zihnin, yadırgayan bir yüreğin ve her kalıba sığmayan bir duruşun ürünü. Özel, sözcükleri eğip bükmeden, gerçeği çarpıtmadan, ama asla teslim olmadan yazıyor. Ne kin var dizelerinde ne de kolay kabulleniş; sadece değişime direnen, inançla örülü bir duruş. Merhamet, adalet, insan kalmanın ağırlığı altında şekillenen bu şiirler, şairin ideal dünyasının izlerini taşıyor. Her dize, bir ahenk arayışında, müzikal bir ritimle okuru içine çekiyor. Kitap, yaşanmışlıkları, tanıklıkları ve sorgulamaları özgün bir sesle aktarırken, şiirin kanatları altında bir yolculuğa çıkarıyor. Ne var ki bu yolculuk, şen bir bayram değil; sancılı bir hakikatin peşinde, gözleri namlu gibi keskin bir adamın izini sürmek. Maurice Blanchot’nun dediği gibi, "yorgunluğun gönlü geniştir" – ve Özel’in dizeleri de bu genişlikte anlam.