Ayna

Hilmi, sonsuzluğun kendisine ezici geldiğini hissetmeye devam ediyor. Bu kavram hakkında net bir sonuca ulaşamamasına rağmen, aklından çıkaramıyor. Sonsuzluğu sınırlı bir çerçeve içine hapsetmeye çalışsa da, ondan yansıyan tek bir ışık parçasını göremiyor ve bu durum onu düşünmeye sevk ediyor.