Ay’daki İlk İnsanlar

Güneş ışınları, ay yüzeyinin soğuk karanlığını yarıp geçerken her şey yavaş yavaş belirginleşmeye başladı. Artık boşlukta süzülmüyorlardı; etraflarını saran ince bir hava tabakası, nesnelerin hatlarını keskinleştirmişti. Beyaz kar örtüsünün altında, paslı kahverengi topraklar uzanıyordu. Güneşin yakıcı sıcaklığı, bu ıssız düzlükte küçük su birikintileri ve buharlaşan girdaplar oluşturmuştu. Kürenin içindekiler, yaz sıcağını andıran bir sıcaklıkla karşılaşsalar da ayaklarının altı hâlâ gölgedeydi. Kar yığınının içinde duran bu garip araç, bilinmeyen bir dünyanın eşiğinde bekliyordu. Her şey, sanki zamanın durduğu bu yerde yeniden şekillenmeye başlamıştı.