Ayaz

Gece, şehrin üzerine ağır bir battaniye gibi çökmüştü. Ayaz, bu karanlığın içinde kaybolmuş bir isimdi artık; ne bir insan, ne de bir hatıra, sadece acının ve yitip giden umutların haritası. Her adımında geçmişin izlerini sürüyor, her nefes alışında kaybettiklerinin yükünü taşıyordu. Gözlerinde, gökyüzünü parçalayan şimşeklerin yansıması vardı; oysa içindeki fırtına çoktan sönmüştü. Sokak lambaları bile titreye titreye sönüyor, karanlık kendi krallığını ilan ediyordu. Yüzü kan içinde, yürüdüğü yol belirsizdi; ne bir sığınak, ne de bir çıkış biliyordu. Gece uzadıkça uzuyor, şehrin kirli sokakları onun yalnızlığını daha da derinleştiriyordu. Bir zamanlar umut beslediği her şey, şimdi sadece birer yara izi gibiydi. Ve o, bu izlerin arasında kaybolmuş, kendi varlığını bile unutmuştu. Sabahın ilk ışıkları belki de hiç gelmeyecekti; çünkü Ayaz, artık sadece bir gölgeydi.