Ayaz Bir Bedir Sabahı

Uzak bir köyün alacakaranlık sokaklarında, beyaz kumaşlara bürünmüş yaşlı adamlar anlatır hikâyelerini. Ellerindeki tespihler, zamanın ağırlığını taşır gibi döner durur avuçlarında. Çocuklar sineklerin vızıltısına aldırmaz; umut, gözlerinde minik bir ateş gibi titreşir. Tozlu yollar, reyhan kokusuyla dolup taşarken, yürekler temiz kalmayı başarır. Ayrılık acısı yoktur burada; sadece tütsünün dumanı gibi dağılan hüzünler vardır. Basit ama derin bir yaşamın izleri sürülür sayfalarda: kirlenmemiş gönüller, yitip gitmeyen umutlar ve insanın özüne dönüşün sessiz çağrısı.