Aya Kurdum Salıncak

Elma, adını babasının doğduğunda kıpkırmızı yanaklarına benzetmesinden almış. Başta garipsese de zamanla bu isme öyle alışmış ki, artık başka bir isim düşünemiyor bile. Köyde herkesle iç içe, herkese el uzatan, şakacı bir kız Elma. Bir gün dayısı, ablasının kabak yemeği yapmasını istediğini söyleyip eve koca kabaklar getirince, Elma’nın aklına yaramaz bir fikir gelir: Kabaklara göz, ağız çizip annesini şaşırtmak. Anne de bu sevimli oyuna kanıp, oyuncak gibi görünen kabakları doğramaya kıyamaz. Elma’nın bir de kör doğmuş buzağısı var, Akşın. Küçük kız, onun gözlerinin açılması için günlerce uğraşır. Peki, bu çabası karşılıksız mı kalır? Akşın’ın gözleri açılır mı? Fevzi Günenç’in bu sıcacık öyküsü, sevinçle hüznü yan yana getiriyor; köy hayatının samimiyetini, çocuksu umutları ve küçük mutlulukları anlatıyor.