Ay ve Şenlik Ateşleri

Bu topraklara dönüşümün bir anlamı olmalı. Canelli’yi, Barbaresco’yu ya da Alba’yı değil de burayı seçmem tesadüf değil. Doğduğum yer mi? Bilmiyorum. Köklerimi ararken karşıma çıkan ne bir ev, ne bir avuç toprak, ne de tanıdık bir yüz. Belki bir tepeden, belki bir ormandan, belki de balkonlu bir konaktan savrulup geldim dünyaya. Alba’nın katedral merdivenlerine bırakıldığım günü düşününce, o beni taşıyan sepetin ardında kimlerin gizlendiğini kestirmek güç. Taşralı iki kadın mıydı onlar, yoksa şehrin görkemli evlerinden birinde yaşayanların unutulmuş bir parçası mı? Kim bilir, belki de Cravanzalı iki yabancıydı, üzüm hasadında kullandıkları sepetle beni oraya taşıyan. Kan bağımın peşinde koşarken fark ettim: Her insan, bir diğerinin hikâyesini taşır içinde. Ama yine de bir yerlere tutunma isteğiyle yanıp tutuşuyor insan. Mevsimlerin döngüsüne kapılıp gitmek yerine, kendine ait bir köşe bulmanın, hayata sıkı.