Ay Işığında Sancı

Doğan Ateş’in *Ay Işığında Sancı*’sı, bölünemeyenlerin, eksik kalanların ve hep yarım bırakılanların hikâyesini anlatıyor. Yaşam, parçalara ayrılamayan bir bütün gibi ağır geliyor bazen; ne aklımız yetiyor anlamaya, ne gücümüz dayanmaya. Yolun başında olduğumuz yerde değiliz artık, ama sonu da yok gibi. Kadın ya da erkek, gerçek ya da kurmaca fark etmiyor; asıl sancı, bu ağırlığı taşımakta. Yazar, şiirin dokunuşlarıyla örüyor anlatısını; yolları, yarım kalmışlıkları, baskıyı ve yazmanın acısını bir arada sunuyor. Hikâyeler bitmiyor, sadece biçim değiştiriyor. "Gitmeliyiz," diyor, "korkmadan, nereden geldiğimizi unutmadan, geçmişin gölgelerinden yılmadan. Çünkü bizim de bir hikâyemiz var." Bu roman, o hikâyeyi dinlemeye çağırıyor.