Ay Işığında Saklı Hüzünler

Gece yarısı sessizliğinde, yalnızlığın en derin anlarında gözyaşları dudaklarıma kadar yükseldiğinde, kimseye fark ettirmeden hüznümü ay ışığına emanet ettim. Yastığımın ıslaklığına karışan acılarımı, sadece ben ve sonsuz merhamet sahibi biliyor. Geceler boyu secdelere kapanıp yakarışlarımı fisıldadım, sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yüzüme bir gülümseme yerleştirdim. Dışarıdan bakınca hep neşeli görünen bir yüz vardı, ama içimdeki fırtınaları, ayın solgun ışığında sakladığım kırgınlıkları kimse göremedi. Herkes mutlu sanırken beni, aslında o karanlıkta sessizce eriyen bir yürek taşıdım.