Ay... Gülcemal

Gül gibi açan bir yürek, ay gibi solan umutlar arasında savrulurken bulur kendini *Ay... Gülcemal*. Sürgünlerin, koparılmışlıkların gölgesinde bile sönmeyen bir dostluğun, içten içe alevlenen bir sevdanın izini sürüyor bu roman. İnsan, yerinden yurdundan edilse de, yönetimlerin acımasız elleriyle paramparça edilse de, sımsıcak bir bağın, sadakatin kucağında bulur huzuru. Abdurrahman Deveci’nin anlatımı, kırık dökük hayatların arasından süzülüp gelen bir saflıkla örülü; her satırda insana, iyiliğe, umuda dair bir şeyler fısıldıyor. Sözcükler, berrak bir pınarın serinliğinde arınmış gibi, yüreğin pasını siliyor adeta. Bu öyküde, acının ortasında bile dimdik ayakta kalan insanların dünyasına tanık olacaksınız – hem kırılgan hem de yenilmez.