Ay Geceden İnmeli

Kışın soğukluğu sanki hiç bitmeyecekmiş gibi uzadıkça uzuyor, baharın umudu ise giderek soluyor. Göz kapaklarının ağırlığı altında kaybolan bakışlar, bir başkasına, belki de hiç var olmamış bir hayale yöneliyor. Gökyüzü, derinlerde sakladığı yaralarla donuk bir griye bürünmüş; toprağın sıcaklığına hasret, kök salamayan bir orkide gibi savruluyor ruh. Yaşamak, büyümek değil de sadece nefes almak mı artık? Oysa kimse sormuyor: Bu sessizlikte nasıl hayatta kalınır, nasıl unutulmaz acının gölgesi? Sözcükler, kırık bir aynadan yansıyan parçalar gibi dağılıyor etrafa – her biri, eksik kalan bir bütünün izini sürüyor.